Навіны-навіны-навіны + паэзія

Карацей:

1. Першы асобнік маёй кнігі ўжо гатовы. На наступным тыдні будуць яшчэ 99 :) Вось здымкі:

2. Я пераеду ў Варшаву 16-га верасьня. І ўжо набыла квіток у адзін бок!
3. Я кіну сюды пару новых вершаў. Яны не належаць да якой-небудзь з кніг (паклуль што). Хай тут будуць, каб я іх не згубіла (магу згубіць, магу):

Я ведаю, што ты мяне кахаеш,
Я ведаю - ніколі не забыў,
Я ведаю, бо кепска ты хаваеш,
Якім foutriquet быў!

Шкуматаў вецер восень нада мною,
І зь ім сыйшла пяшчота ўся зь мяне,
А ты галоўку маеш пад зямлёю
Comme une pomme de terre.

Зʼясі, mon âme, сам сваё каханьне:
Пасьпела зьненавідзець я цябе.
Я не дазволю, каб былі ваганьні,
Ты не чапай мяне!

Ня ведаю, чаму цябе ня стала,
Ужо не хачу ведаць. Мне tant pis!
Я раскахала, можа й не кахала, 
Вось мой адказ на твой халерны ліст!

Французская мова тут:

Foutriquet: ідыёт. "Малы" чалавек, якога ня варта слухаць.
Comme une pomme de terre: як бульбіна.
Mon âme: мая душа, каханы, і г. д.
Tant pis: усё адно.


Дзякуй табе за вялікае каханьне,
Якога не было.
Я цяпер адчувацьму цябе
У кожных руках,
У кожных вуснах,
У кожным малым каханьні,
Якое будзе (і будзе!).
Калі б ня боль, я б зачыняла вочы,
І прыдумвала б цябе кожны раз,
Ідэальнага цябе,
І жыла бы ў тваіх абдымках
(Трэба было застацца 
Адно ў аднога ў абдымках),
А так... Не, не магу.
Не хвалюйся, я зраблю выгляд,
І ты ня будзеш ведаць розьніцу,
Але, настойліва прашу,
Будзь прынамсі шчасьлівы
Ты.

Жаночая малітва

Як я абяцала ўчора, вось адзін мой новы верш, які апублікую ўпершыню тут, а потым, можа быць, ужо ў другой кнізе (Салавей сьпявае жаночым голасам). Як вы, напэўна, ўжо заўважылі, я вельмі шаную сваю жаночую ідэнтычнасьць, і думаю, варта пісаць некалькі вершаў аб гэтым. Але, канешне, я вельмі люблю і сваіх мужчынскіх чытачоў, і думаю, мы ўсе павінныя працаваць разам, каб стварыць лепшую рэчаіснасьць (у Беларусі і ў сусьвеце). Таму, абяцаю, што не ўся кніга будзе пра жанчын :)

Жаночая малітва.

За маленькую фею, хто больш лятаць ня зможа,
За паненку ў люстэрку, хто марыць быць прыгожай,
Ora pro nobis, Maria.

За бабулю, хто любіць сваёй дачкі дзяцей,
За мадэльку, хто кушаць пойдзе трохі пазьней,
Ora pro nobis, Maria.

За дзяўчыну, хто ў школу хадзіць ужо ня будзе,
За тую, хто ўвесь дзень на заводзе працуе,
Ora pro nobis, Maria.

За нявесту, што замуж бацька дасьць незнаёмцу,
За студэнтку, хто будзе чытаць яшчэ старонку,
Ora pro nobis, Maria.

За старую дзяўчыну, хто кветак не атрымае,
За няверную жонку, хто мужа не кахае,
Ora pro nobis, Maria.

За прастытутку ранкам, хто ідзе па дарозе,
За паэтку, хто піша, седзячы на падлозе,
Ora pro nobis, Maria.

За матулю, хто толькі адыйшла на хвілінку,
І за тую, хто сёньня нарадзіла дзяўчынку,
Ora pro nobis, Maria.

Навіны пра кнігу

Прывітаньне!

Сёньня я пішу, каб сказаць, што я не памерла :) Я ведаю, што я павінная была пісаць часьцей, чым пісала, а не наадварот, але ў мяне было даволі шмат праблемаў, я была стомленая, часам не было інэта, часам я проста не магла, ці ня ведала, што пісаць. Тым больш мая кніга, калі ўсё будзе добра, хутка выйдзе, і я гэтым пытаньнем займалася. Спадзяюся, вы зразумееце.

Распавяду, тады, трошачкі пра кнігу: кніга называецца Раяль ля мора, і ў ёй будуць 45 маіх беларускіх вершаў, плюс некалькі перакладаў (я пераклала свае вершы зь гішпанскае, ангельскае ды украінскае на беларускую) :) Тэмы вершаў розныя, ёсьць, канешне, каханьне, палітыка (але ж толькі трохі), гумар, ідэнтычнасьць, прырода і, канешне, Беларусь. Можа й нешта забываю, ня памятаю. Яшчэ трэба сказаў, што выдатны паэт ды філосаф Міхаіл Баярын напісаў прадмову да маёй кніжкі, што вельмі файна :)

І лепшая (ці, можа, горшая) навіна - я ўжо думаю пра другую кнігу, калі спадабаецца першая. Магчымая назва - Салавей сьпявае жаночым голасам. Заўтра, абяцаю, пакажу новы верш (магчыма з гэтае гіпатэтычнае другой кнігі).

Тааааааааак, я ведаю

Прабачце! У мяне было так шмат справаў, што я й забылася( Я абавязкова распавяду, чаму. Мяне павольна забівае пэўны чалавек... Настаўніца, якраз. Распавяду я.

Вось Вам верш. Як я абяцала. Новы-новы:

Раяль ля мора

У гэтую раніцу позьняе вясны, або ранняга лета,
Стаяў раяль на беразе нашага мора.
Хвалі тонка лашчылі ногі фартэпіяна,
Марская пена старалася пераймаць бель слановай косьці.

Ніхто ў рыбацкай вёсьцы мог нават уявіць,
Адкуль узяўся прыгожы драўляны раяль,
Які таямніча стаяў на залатым пяску,
Ціхі й грацыёзны, велічны й самотны ля мора.

Можа, калісьці сыйдзе зь неба на зямлю,
Анёл са спакойнымі, яркімі вачыма,
І згуляе старадаўную, даўно забытую мэлодыю,
Каб сьпяваў у захапленьні той раяль на беразе раю.

Горад

Прашу прабачэньня за тое, што ўчора нічога не пісала. У мяне была маленькая медыцынская праблема й я не пасьпела займацца блёгам. Ну, спадзяюся, нічога, калі я напішу сёньня!

Цікава, што апошнім часам я пішу вельмі шмат вершаў (добрая навіна для тых, хто любіць мая паэзыя). Хаця я працягваю пісаць артыкулы (я скончыла артыкул для Regard sur l'Est, ён выйдзе ў чэрвені), я зразумела, што можна шмат чаго перадаць праз лірыку, і вельмі хочацца максімальна даследаваць гэтае поле!

У любым выпадку, у мяне ў галаве ўжо неколькі дзёнь ёсьць пэўны верш, які я яшчэ чамусьці напісаць ня здолела. Я пасьпрабую яго прама ў блёг скласьці, бо хачу ім з вамі падзяліцца.

Як чытаеце ў назве поста, я кажу пра верш-горад. Сказана так, гэта можа выглядаць як даволі дзіўнае паняцьце, але насамрэч паэты (хаця, вядома, сапраўдныя, напэўна, а не такія, як я :Р) ня рэдка пішуць вершы пра гарады, ці нават для гарадоў, якія для іх маюць асаблівае значэньне па той ці іншай прычыне.

Ну, я больш ня буду балбатаць (так, я трохі баюся пачаць пісаць!). Толькі скажу, што гэта горад у Беларусі, і што я (далёка) ня першы чалавек, які піша пра яго. Я прыдумала, што гэта можа быць пачаткам сэрый вершаў, і было бы цудоўна, калі бы вы, мае чытачы, пісалі мне, які ваш улюбёны горад у вашай краіне, і чаму ён для вас важны :) А вось мой першы верш:

Горад

Легенда абвяшчае, што дзесьці ёсьць горад,
Восеньню золата і агню,
Дзе зіма разразае паветра, як тысяча нажоў,
Пакідаючы кроплі крыві, зь якіх будуць расьці кветкі
Вясны, якая заўсёды спазьняецца.
Горад, які абмываецца успамінам пра паўночнае мора
Ды старадаўныя сны.
Дзесьці ёсьць горад, дзе трэба прабачаць неба
За ягоную шэрасьць, за шчырасьць.
Горад, куды ўсмешкі ідуць на сьмерць,
Дзе хаваецца каханьне пад белай коўдрай,
А паэзія пад зямлёй.
Горад, які выжыў сто бітваў,
Верхам на першабытным кані.
Горад, дзе, быць можа, жыве той чалавек,
І губляецца сярод сумных, чужых твараў у мэтро,
І адначасова бачыш, і ня бачыш.
Горад, дзе хтосьці знаходзіць шчасьце...
А хтосьці, ну, ня тое, праўда, што шчасьце,
Але вельмі падобнае адчуваньне.
Гэтага дастаткова.